5." Nigdy nie wiem co mam robić jak dziewczyna płacze"

Następnego   dnia  poszłam do  Niall’a aby  zawieźć mu  ubrania i  obejrzeć  mecz,  nie lubię piłki  nożnej,ale  nie  potrafiłam mu odmówić .
-Cześć kochanie! – wykrzyczałam wchodząc bez  pukania do domu  -Mam dla Ciebie super buty- zero odpowiedzi- i  przywiozłam jedzenie!
-Jedzenie?!-  blond czupryna  wyłoniła się z kuchni.
-Nawet się  zemną nie przywitasz! Tylko od razu „jedzenie?!”.
-Cześć słoneczko, co przyniosłaś?
-Sałatkę- uśmiechnęłam  się
-Żartujesz sobie ? ! 
-Nie , nie pozwolę żeby mój przyjaciel umarł przedwcześnie bo źle się odżywiał!                 
-I tak wiem że masz dala  mnie nuggetsy
-Będziesz j a d ł   te  biedne kurki? 
 -Nie zrobisz ze mnie wegetarianina i  chodź już bo mecz się zaczyna –powiedział podekscytowany Irlandczyk .    
Usiadłam na wygodnym fotelu  i zaczęłam jeść moją sałatkę 
-Miśku, kochanie ty moje daj mi coś do picia!- powiedziałam słodko do Nialla wpatrując się w przystojnego piłkarza na ekranie telewizora .
- Sama sobie weź. W lodówce są  .- Wystawiłam mu język i poszłam do kuchni, jednak w korytarzu z kimś się zderzyłam  .
- Patrz jak chodzisz- usłyszałam lekko zachrypnięty głos.
-Co tu robisz?
-Przyszedłem  na mecz- powiedział Harry po czym mnie wyminął i poszedł do salonu, popatrzyłam w ślad za  nim a potem  na  Niall’a który wysłał mi przepraszające spojrzenie.
Siedziałam w ciszy na fotelu, popijając od czau do czasu pepsi z puszki,  nie zwracając uwagi na krzyki które wydawali chłopaki gdy ich ulubiona drużyna zdobyła bramkę lub gdy drużna przeciwna wbiła gola. Nudziło nie to, gdyby nie było Harrego z pewnością starałabym się zachowywać jak Nialler żeby  nie było mu przykro ale wszystko było  mi obojętne . 
-Em- głos Nialla wyrwał mnie z zamyślenia- zrobisz  mi kanapkę? Tak ślicznie proszę.
-Sam sobie zrób , w lodówce są składniki.
-Ale słońce nooo
- Nie-e- wystawiłam język do blondyna i wznowiłam poszukiwania przystojniaków na boisku.
-Ale proszę no! Ciebie to nie interesuje!
-Interesuje a nawet  bardzo, zwłaszcza ten pan z numerem 7.
-Jest żonaty i ma syna. No proszę.
-Mi też coś zrób- dołączył się Harold – No rusz że się i idź.
Nie  wstawałam z miejsca i dziwnie się czułam w tej sytuacji.
-Ile? -zapytał Harry.
-Ile czego? –zapytałam
-Ile chcesz?
-Jednak ty idziesz robić kanapki? Ja  nie chce.- odpowiedziałam
-Ile chcesz kasy. –wytłumaczył mi Lokers.- Popatrzyłam się na niego tępo- Bo widzisz- tutaj zwrócił się do Nialla- takie jak one zrobią wszystko dla pieniędzy. Nie uważasz że zachowuje się jak
-Dosyć!- Przerwał ostro Niall
-dziwka- dokończył   Harold z uśmiechem który pokazywał triumf .
-Wyjdź- powiedział cicho Niall –wyjdź, bo będzie źle –i nie  żartował. Harry posłał mi tylko krótkie gardzące spojrzenie   i wyszedł z pokoju.
-Mam nadzieję że będziesz  mógł puknąć tą dziwkę za to, że ją tak broniłeś.-I za zamkniętymi z trzaskiem drzwiami zniknęła postać Lokersa. Stałam na środku pokoju i wpatrywałam się w moje baleriny. Poczułam że Niall mnie obejmuje, przytuliła m się do niego, ale nie płakałam,  nie mogłam mu pokazać że te słowa Harrego mnie zraniły.
-Co za idiota –szepnął niebieskooki- jest okej?
-Tak- posłałam mu sztuczny, wymuszony uśmiech- Pójdę już, jakoś straciłam humor.
 -Tylko uważaj, jedź ostrożnie. – i dostałam całusa w czoło.
-Nie martw się tak o mnie. – tym razem posłałam mu prawdziwy uśmiech.
-Jesteś dla mnie jak młodsza siostra, muszę się troszczyć o moją małą siostrzyczkę.- Uścisnęłam go mocno za te słowa i wyszłam z domu. Pojechałam no Louis’a. Jest moim najlepszym przyjacielem, Harry’ego też, więc może od niego dowiem się czemu zawdzięczam tą nienawiść skierowaną na moją osobę.
-Cześć piękna!- powiedział Lou i wpuścił mnie do swojego  mieszkania- Co się stało?- spytał widząc  moją minę.
-Harry się stał- mruknęłam cicho.
-Dziwne, wczoraj Harry mi powiedział „Emma się stała” o co się pożarliście? Bo tamten matoł nie chciał mi powiedzieć.
-O nic, byliśmy u Nialla.
-Aha, czyli przebywaliście w jednym pomieszczeniu i już to było problemem?- zachichotał Lou
-On  mnie nazwał dziwką i to dwa razy! –powiedziałam ( teraz już bliska płaczu) i opadłam na kanapę.
-Co? – zdziwił się Tommo
-No nazwał mnie dziwką.- odpowiedziałam i pierwsza łza spłynęła po moim policzku.
- Nie płacz, proszę Cię,  nigdy nie wiem co ma m robić jak dziewczyna płacze.
-Masz tyle sióstr i tego nie wiesz?- uśmiechnęłam się przez łzy
-Staram się nie doprowadzić do tego żeby któraś z nich płakała- wytłumaczył Lou siedząc koło mnie i patrząc jak tusz spływa mi po policzkach.
-Przytulił byś mnie co?
-A tak, już, już. –i objął mnie mocno.
-Czemu Harry tak mnie nienawidzi?
-On Cię nie nienawidzi ,on czasami tak ma.
-Aha czyli czasami tak od niechcenia mówi dziewczyną że są dziwkami?
-Nie o to mi chodziło.
-A o co?   - zapytałam i popatrzyłam w górę na twarz Lou.
-On jest…nerwowy, czasami jego wściekłość jest jego obroną.
-Ale ja z nim  nie walczę! –zaprzeczyłam szybko.
-Tak, a może coś związanego z tobą mu się nie udało i teraz jest wściekły? Niestety on tak już ma.
-Tylko co mogło pójść „nie tak?”. Od samego początku mnie nie lubił.

Okej, przyznaję się, zapomniałam dodać odcinek w piątek, więc jest w niedzielę:) Mam nadzieję że nie jest taki zły jak mi się wydaje.