7. "Oj, nie marudź i chodź spać"

Jestem z siebie dumna:D Odcinek jest w piątek! Miłego czytania c:

Ktoś lekko mnie szturchnął.
-Wstawaj- usłyszałam lekko zachrypnięty głos Anthonego, na co mruknęłam jak niezadowolona kotka.
-Która godzina? -zapytałam  minimalnie uchylając powieki.
-8 rano.
-Zapomnij- powiedziałam zaspana.
-A tak w ogóle to czemu znów nie zamknęłaś drzwi od mieszkania?
-Zapomniałam- mruknęłam i na wpół śpiąc słuchałam monologu o bezpieczeństwie który  wykładał mój chłopak.- Oj,  nie marudź i chodź spać- powiedziałam i odsunęłam kołdrę. Z pod pół zamkniętych powiek zobaczyłam że postać chłopaka zciągnęła już ubranie wierzchnie i teraz zabierała się za czarne bokserki.
-Harry?! –krzyknęłam zdziwiona siadając na łóżku.- Co ty robisz?
-No powiedziałaś żebym z tobą spał, ale już chyba się wyspałaś.- po czym uśmiechnął się cwnie- widzę że ten widok Cię pobudza. Będę o tym pamiętać.
-Och, daj spokój- rzuciłam w niego poduszką, sama opadając na tą która była jeszcze w łóżku.- Wiesz gdzie są drzwi- mruknęłam i niemal od razu zasnęłam.


Uchyliłam powieki moim oczom ukazała się jasnobrązowa, opalona skóra opinająca wyrzeźbione mięśnie brzucha. Uśmiechnęłam się lekko na ten widok. Sunęłam wzrokiem w górę aż do twarzy. Twarzy Harrego Styles’a! Chłopak uśmiechał się i bawił moimi włosami.
-Co tu robisz? –spytałam cicho nie odrywając głowy od torsu chłopaka.
-Przyszedłem Ci powiedzieć że potrzebna mi stylizacja na dzisiejszą sesje.
-Przecież Lou miała się dziś wami zająć, więc dla czego przyszedłeś do mnie?- spytałam z podejrzliwością.
-Nie myśl sobie że jesteś taka wspaniała- odpowiedział chłopak- Lou po  prostu spodobał się pewien sweterek który od dwóch dni próbuje mi wcisnąć, a on jest po prostu okropny. Więc powiedziałem jej że ty mnie ubierzesz.
-Aha- powiedziałam mądrze- a kiedy ta sesja?
-O 12.
-A która godzina?
-Przed 11
-Aha- znów mądra odpowiedź.
Podczas tej rozmowy ja nadal nie odrywałam twarzy od ciała Harrego  a on ciągle bawił się moimi włosami.
-Całkiem tak przyjemnie- powiedział chłopak po kilku minutach milczenia, a ja w odpowiedzi coś mruknęłam.
-Nie podoba ci się?- spytał i brutalnie mnie z siebie zwalił przygniatając mnie następnie swoim ciałem. Nie mogłam oddychać, ale nie przeszkadzało mi to. –No to jak?- usłyszałam pytanie, usta Styles’a znajdowały się koło mojego ucha, które chwilę potem zostało prze niego lekko ugryzione. Nie mogłam się skupić. Jednak po chwili udało mi się zebrać myśli do kupy.
-Mhym całkiem przyjemnie- odpowiedziałam cicho.
-No widzisz, to nie takie trudne- usłyszałam odpowiedź i dostałam buziaka w usta. Chłopak szybko ewakuował się z łóżka zabierając z sypialni swoje rzeczy. Gdy się otrząsnęłam z „szoku” zdążyłam krzyknąć do oddalającej się postaci.- Ja mam chłopaka!
-A ja dziewczynę!- usłyszałam odpowiedź dobiegającą najprawdopodobniej z kuchni.
-Ty z nią już nie chodzisz!
-Ale sypiam.
-Idiota!- krzyknęłam jeszcze i poszłam do garderoby wybrać jakieś ciuchu.  Założyłam koronkowe rajstopy i dłuższą, szerszą, szarą tunikę a do tego glany. Poszłam zrobić szybki makijaż, włosów nie rozczesywałam bo wyglądały względnie dobrze i poszłam do kuchni. W pomieszczeniu czekał na mnie kubek z kawą i Harry w zestawie.
-Dzięki- mruknęłam zabierając od niego kawkę.- Czemu jesteś dziś taki miły?- zapytałam i upiłam łyk nieco już zimnej kawy. Mogłabym tak zaczynać każdy ranek, jednak mój chłopak jest w trasie. Po Ameryce.
-Powiedzmy że mam dzień dobroci dla zwierząt. To jest stylistek, tak, stylistek.- powiedział Harry szczerząc się, jednak uśmiech zniknął z jego twarzy kiedy moja kawa znalazła się na jego białej koszulce (na włosy nie ważyłam się wylać)
-Wylizać?- spytałam słodko
-Mogłabyś- usłyszałam odpowiedź.
-Nie, raczej nie. Powinniśmy się już zbierać. Proszę cię, powiedz że masz ze sobą jakieś ciuchy.
-Jasne że mam.- odpowiedział zielonooki.
-To super, jesteś świetny. –powiedziałam szybko
-No wiem- czyżby duma w głosie Stylesa?
-Co wiesz?- zapytałam  żeby go zdenerwować.
-Że jestem świetny!
-Kto ci tak powiedział?
-No ty!
-Nie wydaje mi się.- i skończyłam dyskusję na ten temat- Musimy się spieszyć, no dawaj te ciuchy.
Piętnaście minut później każde z nas opuściło moje mieszkanie i udało się do budynku w którym miała odbyć się sesja, oczywiście każde swoim samochodem.

I co? Podoba się? Mam nadzieję że tak:) Kocham Was:*